Zomernopjes

Mijn buren ter linkerzijde zijn twee weken kamperen in Frankrijk. Waar precies wisten ze nog niet. De buurvrouw heeft een voorkeur voor Les Landes, maar zoals zij kaartleest zou het me niet verbazen als we een carte postale krijgen uit de Ardèche.
Le Boulevard Périphérique, c’est un crime, n’est ce pas?

De buren aan de andere zijde hebben een huisje gehuurd in de buurt van Apeldoorn. Ook zij kunnen niet kaartlezen, maar hebben ontdekt dat als je mijn dorp uitrijdt, Apeldoorn al op de borden staat.
Ze gaan al twaalf jaar naar dezelfde plek.

Waar de andere buurtbewoners vertoeven, kan ik slechts raden. Het yuppenstel snuift vermoedelijk cultuur in Mexico, het blonde ding copuleert zich suf op het strand van Salou, en haar ouders lijken mij het type voor een cruise. Nou ja, cruise, een boottochtje op de Rijn. En niet verder dan Keulen, want je moet tenslotte ook weer helemaal terug.

Vakantie. Een haast lege straat. Een verlaten dorp. Genieten.
Ik kan mijn auto parkeren waar ik wil. Geen barbecueluchten die mijn tuin indrijven. Geen lange rijen bij de kassa’s van de super. Heerlijk op de bank naar de Tour de France kijken. ‘s Avonds naar de herhaling. Genoeglijk uitslapen in je eigen bed.

Over een paar weken stroomt de straat weer vol. De linkerburen zijn blijven steken in Luxemburg, Apeldoorn was weer er-rug-leuk, het yuppenstel is uit elkaar, Keulen viel wat tegen, en het blonde ding heeft twee enorme wallen onder haar ogen, die overigens twinkelen als nooit tevoren.
Follar en la playa. Fantásticamente.

Waar was jij dan Mosje, zal het vakantievolk vragen. Op een heel speciaal plekje. Of eigenlijk plekjes. Ik vertel niet waar ze zich bevinden, weet niet eens hoe ik het zou moeten aanwijzen. Ik ben er altijd als anderen uitgevlogen zijn.
In mijn nopjes.

volgende
vorige

Over MOSje.iS

MOSje.iS van alles wat en zelfs dat niet helemaal

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*