#Voorplecht

De reis naar China duurt lang, maar verloopt soepel. Dat komt door het vliegtuig. Kijk eens naar die prachtige neus. Die boort een gaat in de wolken waar ik doorheen kan. En dan wordt het bewijs geleverd dat de aarde rond is: de horizon loopt een beetje krom. Ik kan alles goed zien, geen vuiltje aan de lucht.

Het vliegtuig is comfortabel. De stoelen zijn breed, ik heb veel beenruimte, en aan de leuning voor me hangt een monitor met 100 speelfilms. Er lopen voortdurend gastvrouwen voorbij die me alles geven wat ik wens. Bijna alles.
– Ik gebruik opzettelijk het woord gastvrouw, stewardess is overbodig Engels –

Soms sta ik op om mijn benen te strekken, en voel me als Jack Dawson op de Titanic. Daar moet ik wel mijn ogen voor sluiten, de cabine lijkt niet op de voorplecht van een schip. Ik fantaseer dat de gezagvoerder een raampje open zet, dan wappert mijn kleding naar achter, als bewijs dat ik vooruit beweeg.

Ik moet het doen met de monitor. Die zegt dat we in de buurt zijn van Ulaanbaatar, een buitenissige naam. Ulaanbaatar, nog even en ik land in Peking. En dat is nog maar een tussenstop.

#Vliegangst
#Haring op sap

Over Mosje

Mosje is van alles wat en zelfs dat niet helemaal

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*