Verscheurd

Lieve Mosje,

Ik ben die vrouw!! Heb jij soms mijn verlekker-tekst gelezen? Ik ben billen-man-materiaal!
Maar welke zonnebril ben jij? Ik denk de midden-rechtse, onder mijn rechter elleboog, want jouw bril blikt boven je lach recht mijn voorgevel in. De paar meisjes op de foto temidden van al dat jongensgruis, kijken weg, of kijken zuur. Norse trekken om hun mond. Zie je dat? Mocht ik een van die meisjes zijn geweest, dan was mijn mond nog veul zuurder geweest. Maar dat kan niet. Want ik was de bloterik. Die feest vierde in haar eentje. Ik had duidelijk heel gelukkige billen.

Ik zit in de bus van Gent naar Maastricht, en we rijden nu Brussel binnen. Daar ontstond mijn zoon. In de dop. Aan het Sterreplein. Van bovenaf is dat net een ster met alle daarop uitkomende wegen. Een web eigenlijk meer. De vader van mijn kinderen ving mij precies in het midden, spon mij in, plantte in mij een boontje, en negen maanden later werd ik daar vanaf gepeld. Ik volg nu via mijn schermpje de route die deze bus neemt. Wat zou het mooi zijn als de bus het pleintje dwars doormidden zou rijden, de voorbije tijd open zou scheuren. Zodra wij het plein voorbij zouden zijn, vloeiden de delen traag weer aaneen. Als olie, of honing.

Nu rijden we Maastricht binnen, via Vroenhoven. Opnieuw scheurt de rijdende bus de straten open. Maastricht is de stad van mijn jeugd. Ik ging er naar de middelbare school. En ik ging er uit. Ik ga er nog steeds uit eigenlijk, een maal per jaar, ik ga dan het summum van uit, een soort super-uit, uiter dan dat bestaat niet. Met carnaval namelijk, dan vier ik het leven, maar net zo hard vier ik dan de dood. Want we proosten weliswaar op de terugkeer van het licht, maar dat bestaat dankzij de goedgunstigheid van het donker. Iedere ochtend opnieuw verleent de nacht gratie aan de dag.

En vandaag ben ik voor de Paas in Beek, het dorp boven Maastricht waar mijn ouders tien jaar geleden naartoe verhuisden. Het heeft een vieze, chemische fabriek, een vliegveld, een snelweg pal erlangs, en verder eigenlijk niks.

Nou ja, drie begraafplaatsen.

Ik mis Amsterdam, mijn hond, mijn tuintjes, o ja, en mijn kinderen.

Fijne Paasdagen Mosje!
Je Anne

volgende
vorige
Anne Tjula

Over Anne Tjula

Anne Tjula is in een briefwisseling met MOSje.iS. Die wisseling is spannend, onderhoudend, met een knipoog, serieus, en soms ironisch. En geschreven om De Brief in ere te houden.

One Reply to “Verscheurd”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.