Verjarend

Afgelopen week zat ik in een restaurant. Seniorenmenu prijkte er op de kaart. Ik vroeg de ober wat dat inhield en hij antwoordde dat seniorenmenu’s hetzelfde zijn als de andere maar dan met mindere hoeveelheden. De ober keek me leeftijdschattend aan, maar voordat hij iets kon zeggen koos ik voor een normaal menu.
Ik word oud. Het begon een paar jaar geleden bij de kapper. Mijn kaalheid was inmiddels zover voortgeschreden dat de kapster na het knippen even stiekem overlegde met haar cheffin. Ik weet niet precies wat ze zeiden, maar het moet iets geweest zijn van: Moet die Mosje niet voor half geld? Ja, dat moet maar.
Pijnlijk. Half geld. De keren dat ik daarna de kapsalon bezocht heb ik geprobeerd het bedrag weer op het volle pond te krijgen. Ik wandelde dan met een luchtige tred de zaak binnen en zei “Hallo meiden” in plaats van “Goedemiddag dames”.
Dat hielp soms. Maar tegenwoordig is er geen houden meer aan. Hoe ik ook naar binnen huppel en wat voor jeugdig taalgebruik ik ook hanteer, ik betaal slechts de helft.
Voor dat bedrag worden dan ook nog mijn wenkbrauwen bijgeknipt en de haartjes in mijn oren verwijderd. Beetje gemeen van onze schepper. Kaalheid creëren, en dat compenseren met haargroei op plekken waar je dat eigenlijk helemaal niet wilt.

volgende
vorige

Over MOSje.iS

MOSje.iS van alles wat en zelfs dat niet helemaal

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*