Vergeetwoord

Lieve Anne,

Hans Stukebeen. Zo noemde mijn moeder me als ik weer eens een tand door de lip viel, een bloedneus opliep, of mijn kop stootte aan een zolderbalk.
Wat ben je toch een enorme Hans Stukebeen!

Geen idee waar de uitdrukking vandaan komt. Ik heb geprobeerd het na te pluizen met het onvolprezen Google, zonder resultaat. Misschien heeft mijn geheugen de uitdrukking vervormd, en moet het Hans Struikelbeen zijn, dat heeft een zekere logica.

Ik ben altijd een stukebeentje gebleven. Deze week kwam ik foto’s tegen van mijn bergbeklim-avonturen en dacht aan alle val- en glijpartijen, bloedende schaafwonden, gekneusde ribben, en de gevalletjes van hoogteziekte. Daar heb ik mijn familie nooit veel over verteld, anders had ik vast geen toestemming gekregen voor een volgende tocht.

Een paar weken geleden ging het opnieuw mis. Tijdens een bezoek aan een vriendin miste ik een traptrede, ging plat op mijn gezicht en kneusde drie ribben.
O, alles wel goed met je? vroeg mijn vriendin. Ja hoor, loog ik.
Typisch iets voor mij, komt ook van mijn moeder: Grote jongens huilen niet.

Lieve Anne, waarom ik je dit allemaal vertel? Het heeft met mijn leeftijd te maken. Oude herinneringen duiken steeds vaker op, ook de gezegden die mijn moeder bezigde. Ik schrijf ze op, ik houd ervan. Vergeetwoorden.

Met zonnige groet,

Mosje Stukebeen.

volgende
vorige

Over MOSje.iS

MOSje.iS van alles wat en zelfs dat niet helemaal

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*