Strafschatting

Kort geleden zat ik in het onvolprezen Groningen op een bankje langs de Vismarkt. Goed, dat had ik misschien beter niet kunnen doen, maar ja, wat doe je als je een hele dag met je partner winkel in, winkel uit bent gelopen, op zoek naar iets dat niet bestaat. Dan zeg je bij winkel 86, ik wacht wel even buiten op dat bankje.
Het bankje gaf een mooi uitzicht op de Vismarkt en het tot Albert Heijn omgebouwde beursgebouw. Het was zo’n bankje waar je niet op gaat zitten, tenzij je gepensioneerd bent en niets anders te doen hebt dan kijken naar vismarkten en beursgebouwen. Dat dacht die toeristenvrouw ook. Die mijnheer daar op dat bankje is AOW’er, woont hier ergens in een bejaardenhuis, en weet vast wel waar het Schuitendiep is.
“Dag mijnheer,” zei de vrouw op luide toon, “weet u waar het Schuitendiep is?

Godverdomme bukeend, ik ben niet doof. Toevallig weet ik waar dat is ja, maar dat ik op dit bankje zit, wil nog niet zeggen dat ik hier woon. En gepensioneerd ben ik ook niet. Tangelteef. Ik ben nog in de bloei van mijn leven. En ik zit hier alleen maar even omdat mijn partner in winkel 86 is. Wat denk je wel, tepeltrol, die oude vent heeft toch niks beters te doen? Laat je spatlappen liften, klompenkut.

“Ja hoor,” zei ik beleefd, “het Schuitendiep is die kant op, een kwartiertje lopen.”
Ik wees de verkeerde kant op, richting A-Kerkhof, goed voor een verdwaling van minstens een half uur.
“Dank u wel hoor,” zei de vrouw.
Ik keek haar na toen ze met korte pasjes doorwandelde. Ik schatte haar op een jaar of veertig. Nou ja, ze zag eruit als dertig, maar die tien jaar straf had ze dik verdiend.

volgende
vorige

Over MOSje.iS

MOSje.iS van alles wat en zelfs dat niet helemaal

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*