Paadjes

Lieve Mosje,

Ons nest is nog vol. Dat wil zeggen: vader vogel is al lang geleden weggevlogen. Of eigenlijk weggejaagd, want hij koekoekte teveel in het rond, nam alle ruimte in bezit en verdrong daarmee onze zachtere tjilpjes, zodat wij steeds stiller en kleiner werden. En dus besloot ik op een dag dat dit zwijgen tot op het bot moest worden doorgevoerd: ik verbrak het praten met hem. Stootte hem uit ons nest, voordat hij dat met ons deed. Zodat we weer konden ademhalen, leven, lachen en zingen.

Nest. Een prachtig beeld eigenlijk. Nest en inhoud vallen samen. Als de inhoud verdwijnt, wat blijft er dan over? Is dat nog een nest te noemen? Als beeldhouwer vind ik die overblijvende huls evengoed prachtig. Hoe vogels huizen in elkaar prutsen; daar voel ik me mee verwant, dat doe ik ook. Afgelopen winter kon ik in de hoge bomen voor ons huis de driehoekige nesten van reigers in de kale toppen zien. Eigenlijk waren dat omgekeerde daken. De huis-romp ontbrak, geen muren, deuren, ramen, stoelen, tafels. Alleen een bed, dat zat verzonken in de zolder, die kelder was geworden.

Toen ik me begon te ontwikkelen als kunstenaar gingen dingen om me heen me opvallen. Tot dan toe hadden die dingen alledaagse onzichtbaarheidsmanteltjes aan. Maar ik leerde waar te nemen, en daardoor vielen van veel fenomenen, situaties, interacties, natuurverschijnselen en -vormen, gebeurtenissen, dingen en objecten, aan- of juist afwezigheden; de vermommingen weg. Ik leerde, dwars door het kijken heen, te zien.

Paadjes, pontjes over aarde. Dat is zo’n fenomeen. Paadjes zijn paradoxen. Zodra er maar genoeg mensen buiten de gebaande paden treden, ontstaat er vanzelf een gebaand pad. Het paadje ontstaat uit gestampte voetstappen. Van vele vele vele voeten. Telkens paartjes. Hinkelend maak je geen paadje. Een gebaand pad is eigenlijk een pleonasme. Een pad is pas een pad als het eenmaal gebaand is immers. Waarom het paadje een pontje is vraag je? Omdat het altijd een korte oversteek is. Van punt A, naar punt B. De kortste route door het bos. Door het park. Door de tuin. Kortom, dwars door plekken waar de mens, vaak in zijn eentje maar misschien nog vaker in eendenmars, beginnend als pionier en eindigend als het duizendste schaap over de dam, beslist dat van de gewone weg wordt afgeweken. Omdat die weg eigenlijk een omweg is.

Ik wil geen omwegen meer bewandelen Mosje. Geef mij maar paadjes.

Je Anne

volgende
vorige
Anne Tjula

Over Anne Tjula

Anne Tjula is in een briefwisseling met MOSje.iS. Die wisseling is spannend, onderhoudend, met een knipoog, serieus, en soms ironisch. En geschreven om De Brief in ere te houden.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.