Notenmeisje

Lieve AnneZonnetje,

Nieuwe horizonnen, ik hoop met heel mijn hart dat je ze vindt. Mijn horizon komt steeds dichterbij. Nog even en ik ga onder, maar ik tegenstelling tot de zon kom ik niet meer te voorschijn. Mijn tijd is aan het krimpen en ik kijk van lieverlee niet te ver vooruit. Wel naar vandaag en hele kleine dingen.
Punaises. Het zijn dingetjes van niks, maar soms worden ze groter dan in werkelijkheid. Ik wilde ooit een foto aan de muur prikken, maar die was hard, harder dan de kop van de punaise. Ik moest stevig drukken, zodanig dat de kop het begaf en het pinnetje zich diep in mijn duim boorde. Ik vloekte als een tierelier en lachte luidkeels. De foto van een bijzonder gebouw hing aan een van mijn vingers. Sindsdien hang ik dingen op met plakband. Mooi spul, als je tenminste het beginnetje op de rol weet te vinden.
Net als over punaises, denk ik na over nietjes en paperclips. Het zou mooi zijn als ik daar de uitvinder van was, dan genoot ik nu wereldfaam. Het tegenovergestelde is waar. Als ik bankzaken wil regelen vraagt de financial advisor naar mijn paspoort, het bewijs dat ik echt besta.
Vandaag of morgen schrijf ik iets over het notenmeisje. Ze liep voor me in de stad en rook naar amandelen. Het gaat helemaal nergens over, of misschien wel over alles.
Notenmeisje. Alleen het woord al is een verhaal op zich.

Lieve Anne, schrijf snel als je bij jouw horizon bent,

Mosje

Met open vizier
Heen- en Weerwolf

Over MOSje.iS

MOSje.iS van alles wat en zelfs dat niet helemaal

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*