Lichternis

Oh Mosje,

Parijs….. De laatste keer dat ik daar was is 25 jaar geleden. Een kwart eeuw. Zo oud was ik toen zelf ook. Ik maak er even letters van. Dan kun je pas goed zien hoe lang dat is. Vijfentwintig jaren terug in de tijd. Ik zat op de academie in Utrecht, en we gingen met een groepje. Daar was een hele mooie jongen bij, die ik met slingers wilde versieren. In de metro zat een opgedirkt mooi taartje met een schoothondje naast haar voeten. Onvermoeibaar, toegewijd, in trance, likte het dier precies één klein plekje op haar blote onderbeen. Ondertussen keek het mooie taartje mij strak aan.

Ik bedoel maar: daar wil ik wel heen Mosje. En dan heb ik het nog niet eens gehad over een bezoek aan het Rodin-museum. Oooooh Rodin…. Het museum heeft een binnen en een buiten. Buiten staan mannen. Vooral één man was mijn liefste. Een bronzen beeld van een sterk, gespierd lichaam, wijdbeens, de armen met grote handen iets van het lijf afhangend, de vingers gespannen gespreid, het gezicht naar beneden gewend, de uitdrukking fel. Zijn maat net iets groter dan een echt mens. Daardoor werd de zeggingskracht ook uitvergroot, maar dit was niet vervreemdend, nee, hij kwam juist nog dichterbij. Zoveel gematerialiseerde geest; wilskracht, woede en frustratie in brons gegoten, dat het me naar adem deed snakken. Tranen schoten me in de ogen. Had hij gekund, dan had hij zijn bronzen armen naar mij uitgestrekt en me in een hete, metalen omhelzing getrokken.

Jouw laatste brief bevat ook een mooi beeld: Als het licht wordt gedoofd gaat het donker aan. Een poosje geleden alweer, ontwierp ik graag lampen. Met papier bouwde ik manteltjes om lichtbronnen. Het donker was een even belangrijke medespeler als het licht; samen waren ze nodig om de papieren vliezen tot leven te wekken. Toen sloop het echte donker in mijn leven. Onder mijn vel huisde iets duisters, en mijn eigen huid lichtte lange tijd niet meer op. Maar in het donker gingen andere dingen aan. De wil om te leven bijvoorbeeld.

Lieve Mosje, we gaan treinen naar Parijs. Met de Thalys. Ook al is dat is een vliegtuig-trein.

Je (inmiddels weer) verlichte Anne

volgende
vorige

Over Anne Tjula

Anne Tjula is in een briefwisseling met MOSje.iS. Die wisseling is spannend, onderhoudend, met een knipoog, serieus, en soms ironisch. En geschreven om De Brief in ere te houden.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*