Lichterik

Lieve AnneLichtje,

Jij en ik. Ik en jij. Ik-ik en jij-jij. We zijn inderdaad al met z’n vieren. Dat kan nog een leuke boel worden. Als we gaan reizen vier treinkaartjes, twee voor onze achtersten en twee voor onze voeten. In een hotel een kamer met vier bedden, waarvan twee onbeslapen blijven. En als ik mazzel heb, drie (mijn fantasie is weer eens geprikkeld).

Ik heb een gezegende leeftijd bereikt. Dat is mooi, maar heeft ook een nadeel. Ik heb geen ouders meer, geen opa’s en oma’s en geen tante Toos in Tietjerksteradeel, ook niet in Scharnegoutum of Sumarreheide. Dat laatste vind ik wel fijn, want die plaatsen zijn alleen per postkoets te bereiken.

Ik moet het doen met neven en nichten die mij zien als de oom met wie je zo leuk kunt lachen. Met collega’s die mij beschouwen als de ervaren creatieveling. Met twee jong volwassenen die mij wensen als de vader die ze nooit hadden. En met de buurvrouw van twee huizen verder die jaloers op me is omdat ik elke week met een rolkoffertje langswandel. Zij denkt dat ik wereldreiziger ben (wat soms ook zo is) en zou graag meereizen. Zelf werkt ze twee straten verder in een suf kantoortje.

Het beeld dat anderen van je hebben wordt niet gevormd door in jezelf te snijden. Geheel volgens gedachten binnen het existentialisme denk ik dat ieders vrijheid en verantwoordelijkheid voorop staat.
We hadden het een paar keer over het IJ en dat het een te nemen hindernis is. Voor de pontbaas is het echter een bron van inkomsten, voor de vissen een mooie biotoop, en voor metrobouwers een dreigend gevaar. Uit zichtzelf is het IJ niets, wij mensen maken er iets van.

En dus zeg ik: Tante Toos moet beter opletten en doorvragen, en neef Martijn moet zelf ontdekken dat er zoiets is als truttigheid. Je kunt ook aan beiden vragen onze briefwisseling te lezen.
Natuurlijk dragen we bij aan het beeld dat anderen van ons hebben. Maar dat noem ik volkomen vrijheid (existentialisme!). Een vrij mens speelt een rol van iemand – die hij niet is. Lees Sartre zou ik zeggen.

En dus Anne, geen somberte, maar laten we acteren. Dat past uitstekend binnen de onvermijdelijke lichtheid van het bestaan. Jij ben geen halverik maar een uitstekend acteur, dus je had een andere titel voor je brief moeten kiezen. Het pseudoniem dat je wel eens gebruikt: Lichterik.

AnneMosje

volgende
vorige
Avatar

Over MOSje.iS

MOSje.iS van alles wat en zelfs dat niet helemaal

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.