Lepeltje

Lieve Mosje,

Ik lig nu op de bank, het is veel te vroeg voor een vrije zaterdagochtend, maar ja, ik moet uitbrakken. Ik was gisteravond op stap met mijn allereerste echte ex. Heel lang geleden had ik met hem mijn eerste volwassen relatie. Hoewel ik toen zelf nog aardig kinderlijk was. Eigenlijk was ik nog niet zo aardig toen trouwens. Alleen maar kinderlijk.

We gingen eerst naar de kroeg. Daar wisselden we date-verhalen uit. Want ex zit net als ik te vissen in die grote vijver-app, alleen dan de vrouwenvijver. Ik doe de mannenplomp. Bij hem en mij vloeien twee vijvertjes samen, want al kennen we mekaar inmiddels al dertig jaar, toch hebben we elkaar ook uit precies die vijvers opgevist. Hij mij, en ik hem. Dat is wat er gebeurt als je samen een match bent; dan ben je plotseling vis en visser ineen.

Toen we lang genoeg gelachen hadden Mosje, was het tijd voor het echte feestje. Daar zou wellicht een nog leuker feestje op volgen, een lepeltje-lepeltje-sessie, maar dat gingen we zien. Dat was voorlopig koffiedik kijken. Tussen kroeg en lepeltje-lepeltje moest eerst nog gedanst worden. We gingen naar een 40-up-feessie. Zulke feessies zijn maanden van tevoren met veel bombarie aangekondigde, uit de grond gestampte, geconstrueerde, voor de gelegenheid flink opgetuigde feestjes voor vervreemdelingen. Dolende middelbaren. Het zijn concepten, zulke feestjes. Er ontbreekt altijd iets. Maar omdat bij de gewone plekken vooral de goeie muziek ontbreekt, en het gevoel dat je er op je plaats bent, in plaats van de oudste en de raarste, bestaat dit fenomeen dus. Het is altijd stampvol.

Wat er ontbreekt Mosje, neem ik voor lief. Een goede sfeer, zoals die kan ontstaan als plekken en mensen in de loop der jaren met elkaar vergroeid raken. Het gevoel van een thuis hoewel je uit bent. Herinneringen aan eerdere avonden in precies dezelfde gelegenheid, aan precies dezelfde tafel, met precies dezelfde lekkere barman. Het is er allemaal niet. Maar dansen kan wel. Want dat wat er ontbreekt neemt ook geen ruimte in, en die komt daarmee vrij. En precies in die leegte voel ik me….. vrij.

Na het dansen nam ik afscheid van mijn lekkere ex. Geen vervolg-sessie dit keer, ik wilde naar mijn eigen bed. Maar vanavond ga ik opnieuw naar een up-party, dit keer met een vriendin. Wie weet loopt daar een leuk lepeltje rond.

Zilveren groeten en een gouden kus van Anne

volgende
vorige
Anne Tjula

Over Anne Tjula

Anne Tjula is in een briefwisseling met MOSje.iS. Die wisseling is spannend, onderhoudend, met een knipoog, serieus, en soms ironisch. En geschreven om De Brief in ere te houden.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.