Hemelwaarts

“Ik denk,” zei de man, “dat ik mijzelf maar wegcijfer, dat moet niet al te moeilijk zijn; ik begin langzaam te tellen en bij tien ben ik weg.”
“Doe maar niet,” zei de vrouw, “voor mij tel jij nog mee.”
“Vertel me dan maar eens waarom ik moet blijven,” reageerde de man, “hier in jouw huis.
“Nou, om te beginnen,” zei de vrouw, “de meeste mannen kunnen niet eens tot tien tellen.”
“Daarom zullen zij er ook nog wel zijn,” peinsde de man.
“En in de tweede plaats,” vervolgde de vrouw, “ik zou je gaan missen, dus we gaan wel samen.”

Langzaam begonnen de man en de vrouw te tellen. Bij ‘een’ verdwenen de stoelen uit het huis en bij ‘twee’ de tafels. Bij ‘drie’ en ‘vier’ de kasten met kleren en de wasmachine. Bij ‘negen’ was het hele huis leeg en stonden de man en de vrouw naakt in de kamer.

“Tien,” riepen zij in koor.
Geen verandering.
“Tien,” riepen zij nogmaals en iets luider, maar er gebeurde helemaal niets.
“Durf jij verder te tellen?” vroeg de vrouw.
“Je zult zien dat bij verder tellen de hele wereld verdwijnt en wij alleen overblijven,” zei de man, “zwevend in het heelal.”
“Dan ben jij mijn houvast,” glimlachte de vrouw.
“En jij die van mij,” zei de man.

Een paar tellen lang keken de man en de vrouw elkaar volkomen begrijpend aan.
“Elf,” fluisterden zij toen zachtjes, en langzaam zakte de vloer onder hun voeten vandaan.

volgende
vorige
Avatar

Over MOSje.iS

MOSje.iS van alles wat en zelfs dat niet helemaal

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.