Hemel varen

Lieve Mosje,

De week is alweer volgelopen, met werk en andere dwingende futiliteiten. Maar vandaag is het Hemelvaart. Is dat nou met veel vaart naar de hemel? Of betekent het: de hemel vervoeren naar waar die nodig is? Ik weet het niet. Ik weet alleen dat ik vandaag vrij heb. Mijn hemeltje maakt pas op de plaats.

Buiten waait de wind. Die doet de takken wild wiegen en de bladeren ruisen. In de keuken staat de deur naar de tuin open. Wat ik zie, door mijn voorraam, de wuivende groene kruinen aan de overkant, en de hoge boom aan de achterkant die boven de daken uitkomt, telt zich op bij wat ik hoor. Niet zozeer de wind zelf, alswel hoe hij (want de wind is een man) die groene weelde buiten bespeelt. De wind zelf zwijgt. Oorverdovend af en toe.

Ik heb een ingewikkelde verhouding met muziek. Dat is omdat ik evenveel van muziek houd, als van muziek-loos-heid. Die twee liefdes staan met elkaar op gespannen voet. Eigenlijk denk ik dat ik net een tikje meer houd van muziek-loos-heid. Niet te verwarren met stilte, want echte stilte is eng. Dat is een zwart gat waarin alles wordt opgezogen. Maar muziek-loos-heid laat ruimte voor de mooie, dagelijkse, zachte stemmen van de dingen en de dieren. Het snuiven en zuchten van de dromende hond. Het scharrelen en knorren van de cavia. Het rammelen en reutelen van de buizen in de muren. Het sijpelen van het water uit de kraan. Het kraken van de houten laag boven mij, die medaille met twee kanten, aan de ene kant vloer en aan de andere kant plafond, als mijn kinderen in hun kamers rondrommelen. De drie-seconden-gesprekken van langsfietsende mensen voor ons huis. Het buurmeisje dat haar klaterende stem overal buiten uitgiet. De bloemen gaan er van bloeien.

Muziek is mijn tegen-liefde. Ooit maakte ik liedjes. Ik speelde gitaar, liet melodietjes ontstaan, en voelde hoe de juiste woorden precies pasten in de ruimtes die in en tussen de klanken ontstonden, als kamertjes die mochten worden ingericht. Ik zong de liedjes zelf, want zingen was een graag gesmaakt genoegen. Nu luister ik liever naar liedjes van anderen. Mijn lijst van lievelingsliedjes groeit aan en aan, een steeds langere staart die aan me vast zit. Om die groei enigszins in de hand te houden luister ik erg vaak naar dezelfde nummers. Hoe vaker ik ze hoor, hoe mooier ze worden. Alsof luisteren de geluiden polijst.

Genoeg voor vandaag. Mijn stem moet zwijgen. Ik laat vandaag een hemelvaarder zingen. Hier komt het puntje van mijn staart. Goed luisteren naar de tekst. Aan het eind neemt de stilte bezit van het lied. Zooooooo mooi.

Zwijmelende groeten van Anne

 

 

volgende
vorige

Over Anne Tjula

Anne Tjula is in een briefwisseling met MOSje.iS. Die wisseling is spannend, onderhoudend, met een knipoog, serieus, en soms ironisch. En geschreven om De Brief in ere te houden.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*