Handreiking

Lieve AnneDansje,

Mooi, we gaan dansen. Dat wil zeggen, ik blijf aan de kant en kijk toe hoe jij beweegt. Ik ben namelijk nooit verder gekomen dan schuifelen en schuren op feestjes die indertijd nog fuifjes heetten.
Dat schuren duurde nooit lang, als het stopte ging het over in een lange zoen. Daarbij gleed mijn hand over de rug van mijn schuifmaatje naar beneden, en probeerde ik tussen haar benen door zover mogelijk naar voren te reiken. Als mijn schuurgezel hetzelfde deed langs haar buik en onze vingertoppen elkaar raakten, was de avond tot een hoogtepunt gekomen.
Het zal je duidelijk zijn dat ik zoiets alleen durfde als de organisator van de fuif het licht tot een minimum had gedoofd.

Zullen we na Pasen verder reizen? We moeten er wel de tijd voor nemen. Deze week reisde ik met een collega per trein naar Amsterdam. Door een kapotte bovenleiding nabij Diemen hebben we er meer dan 4 uur over gedaan (waarom hebben we stoomtreinen afgeschaft?). Ook ’s avonds was het probleem nog niet opgelost, en reisden we via landelijke omwegen terug naar Groningen. Overigens niet verder dan Assen, want voorbij deze onvolprezen stad was iemand voor de trein gestapt.
Er waren een paar Pieterpadwandelaars aan boord, die maalden niet om het ongemak. Zij wandelden op hun stoute schoenen verder richting noorden.

Wij nemen er de tijd voor, en dus toch maar weer per trein. Deze keer wil ik samen met jou op de Thalys richting Parijs. Er zijn daar veel musea met oogstrelende kunst. We kunnen er gerust een week doorbrengen.
Parijs, de lichtstad, maar wie weet wat er gebeurt als iemand het licht tot een minimum dooft.

Je reisgezel,

Mosje

volgende
vorige
Avatar

Over MOSje.iS

MOSje.iS van alles wat en zelfs dat niet helemaal

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.