Bewijslast

“Jij bent de mooiste vrouw van de wereld,” zei de man.
“Daar geloof ik niets van,” antwoordde de vrouw.
“Ik zal het je bewijzen,” zei de man, pakte zijn koffers, verliet het huis, en begon aan een reis om de wereld.
Hij bekeek alle vrouwen die hij tegenkwam, maar niet een was er zo mooi als de vrouw die hij zo vurig liefhad.

Na drie jaar keerde hij terug naar huis.
“Jij bent toch echt de allermooiste vrouw van de hele wereld,” zei de man.
“Weet je het zeker?” vroeg de vrouw.
“Heel zeker,” zei de man, “en je zoent ook nog het lekkerst.”
“Dat betwijfel ik,” zei de vrouw.

Weer verliet de man het huis voor een verre reis, en zoende al de vrouwen die hij ontmoette. Nou ja, niet alle vrouwen, want in sommige landen was zoenen streng verboden en mocht je alleen maar neuzen. Er was zelfs een land waar ook dat niet was toegestaan, maar dat land werd dan ook geregeerd door een koude kikker.

Na vier lange jaren kwam de man weer thuis.
“Wat was je lang weg,” zei de vrouw.
“Ja,” zei de man, “al dat zoenen kost veel tijd, maar jij zoent echt het allerlekkerst. Wil je met me trouwen?”
“Trouwen,” vroeg de vrouw, “is dat echt nodig?”
En weer ging de man op pad om aan iedereen te vragen of het nodig was te trouwen als je van iemand hield.

Zo verging het de man zijn hele leven. Telkens als hij bij zijn geliefde was dook er een vraag op en reisde hij alle landen af op zoek naar het antwoord.
Na zeventien reizen toog de man huiswaarts met het antwoord op de vraag of het leven zin had. Toen hij thuis kwam bleek de vrouw overleden. Op haar grafsteen prijkte een vraag: “Bestaat er een hemel?”
Ook die vraag zal ik beantwoorden, dacht de man, en beroofde zichzelf van het leven.

volgende
vorige

Over MOSje.iS

MOSje.iS van alles wat en zelfs dat niet helemaal

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*