Arcade

Lieve AnnePaadje,

Toen ik deze week je brief over paadjes las, popte er direct een mooi antwoord in me op. Helaas, het is verdrongen door iets anders. Het is een gekend probleem, een melodietje dat je niet meer loslaat. Lastig maar voor de meeste mensen overkomelijk. Helaas ben ik op dit punt een pathisch geval. Op de meest ongelegen momenten nestelt zich een muziekje in mijn hoofd en wil niet meer uitvliegen.

Het zou nog niet zo erg zijn als het pianowerken waren, symfonieën, swingende jazznummers, of gitaarwerken van Eric Clapton. Maar het zijn altijd de simpele deuntjes die mij als slachtoffer kiezen. Zoals bijvoorbeeld de openingstune van Studio Sport of De Wereld Draait Door.

Er bestaat een redelijk werkend medicijn. De radio aanzetten en luidkeels meezingen met alles wat je hoort. Een soort verdringingsmedicijn. Jammer genoeg niet werkzaam tegen een muziekduiveltje dat sinds deze week huist in de ruimte van mijn zintuiglijk besef. Deze irritante en onuitroeibare parasiet ligt op de loer in de toren van het academiegebouw in Groningen. Het carillon speelt elk kwartier een paar regels uit het winnende songfestivallied, Arcade van Duncan Laurence.

Ik worstel al jaren met het probleem. Verdringingsmedicijnen helpen niet. De huisarts weet geen raad, net zo min als de specialisten die ik bezoek: neurologen, psychiaters, oorartsen, anesthesisten en chirurgen. Bij deze laatste groep kwam ik terecht omdat lobotomie mij een goede uitweg lijkt.

Ik begeef me ook in het door mij zo verfoeide alternatieve circuit. Maar ook iriscopisten, homeopaten, en astrologen bieden geen oplossing voor mijn ernstige vorm van muziekbesmetting. De reikimeester die ik af en toe bezoek ziet wel een ernstige misvorming van mijn aura, maar weet deze met handoplegging niet weer in model te krijgen. Wellicht na 10 behandelingen à raison van 100 euro, maar dat vind ik wel erg veel geld voor mijn schoonzus die in slechts twee avonden een reikidiploma behaalde.

Gelukkig doet de tijd waar de tijd goed in is: het helen van wonden. Na een poosje dalen de meeste pingeltjes af tot op het diepste niveau van mijn bewustzijn.

Maar dat verdomde carillon. Er is zojuist weer een kwartier verstreken en het Arcade-riedeltje kwam vanuit de diepste spelonken van mijn geest aangerend en nam plaats op de eretribune van mijn alledaagse bewustzijn. Daar zit het nu weer, pontificaal en nog steviger dan gisteren.

Ik heb vijf nachten niet geslapen, mijn handen trillen. De wallen onder mijn ogen zijn verkleurd van het lichtste blauw tot het diepste zwart. Vanavond onderteken ik, geheel vrijwillig en volkomen bij zinnen, een euthanasieverklaring.

Lieve Anne, als je een paar dagen niets van me hoort, ben ik door twee broeders met witte jassen in dwangbuis afgevoerd naar een psychiatrische inrichting, alwaar ik in een met schuimrubber beklede isoleercel met mijn hoofd tegen de muur bons teneinde mijn plaaggeest uit te drijven.

Het kan zijn dat ik door deze brief ben gered, en het duivelswerkje van Duncan op jou is overgesprongen. Excuses daarvoor, maar ik moet echt even slapen nu.

Loving you is a winning game,

Mozzeflos

volgende
vorige
Avatar

Over MOSje.iS

MOSje.iS van alles wat en zelfs dat niet helemaal

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.