Jadran

Lieve Mosje,

Duizend jaar dolen. In Elysium. Dat lijkt verdacht veel op het paradijs met uiterste houdbaarheidsdatum. Maar dan ergens anders, niet in de hemel. De hemel is ook maar een element natuurlijk. Wie weet zit de hemel wel midden in het vuur. Is het een groot misverstand dat het vuur is voorbehouden aan de hel. Maar misschien is het nog weer anders, en zit de hemel wel in het water. De oceanen zijn groot genoeg voor nog duizend Atlantissen. Of misschien zit de hemel wel in de aarde. Is het daar heerlijk toeven, hebben de bewoners van Elysium geen kieuwen, geen longen, maar kunnen ze aard-ademen. Aardemen zogezegd.

Mijn persoonlijke hemel, Mosje, is toch wel het water. Ik ga graag naar de Kroatische kust. Als ik dan in de Jadran, want zo heet de Adriatische zee bij de Yugo’s, als ik dan in de glasheldere Jadran waad, steeds dieper, totdat ik de bodem niet meer kan zien, en nog verder, totdat ik die ook niet meer kan voelen, dan bevangt mij verrukking van de hoogste orde. Die verrukking is alleen toegankelijk via het griezelen. De verrukking zit in het hart van mijn angst. Zo diep die diepte onder mij, zoveel leven en gevaar in die gigantische ruimte met grotten en griezels die te vreemd zijn, te unheimisch, zoveel vloeibaarheid boven dat onzichtbare bodemlandschap beneden, waar een nieuwe diepte begint, die naar het middelpunt van de aarde; zoveel van dit alles, dat ik bijna ontplof. Verrukking griezelt mijn lijf door en geeft mijn maaiende armen en benen superkracht. Met reuzeslagen zwem ik naar de plek waar ik weer aan land kan klauteren, om vanaf dat andere element opnieuw het blauw en groen in alle tonen op te slorpen. Griezalig.

Voorlopig is het nog een koude natte lente in Nederland. Ik fietste gisteren rond kwart voor zeven de pont af en prompt ging het hagelen. Iemand had zin om mij vanuit de hemel te bekogelen. Ik draag altijd een muts, vaak tot ver in de zomer, maar gisteren was ik overmoedig geweest Mosje, ’s ochtends was ik hoopvol en zacht gestemd, net zoals ik dacht dat het weer zou worden. Ik had de muts thuis gelaten. Maar thuis hagelde het niet.

Lieve Mosje, ik hoop op goed weer vandaag. Want ik heb twee dates. Hoop je mee?

Zachte groeten van Anne

volgende
vorige
Anne Tjula

Over Anne Tjula

Anne Tjula is in een briefwisseling met MOSje.iS. Die wisseling is spannend, onderhoudend, met een knipoog, serieus, en soms ironisch. En geschreven om De Brief in ere te houden.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.